{"id":392,"date":"2019-08-08T15:19:04","date_gmt":"2019-08-08T13:19:04","guid":{"rendered":"http:\/\/www.erthepe.nl\/wo2\/?p=392"},"modified":"2019-10-09T15:13:56","modified_gmt":"2019-10-09T13:13:56","slug":"46-meidagen-40-de-inval-van-de-duitse-legers-xxvii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.erthepe.nl\/wo2\/46-meidagen-40-de-inval-van-de-duitse-legers-xxvii\/","title":{"rendered":"46. MEIDAGEN &#8217;40 &#8211; DE INVAL VAN DE DUITSE LEGERS XXVII"},"content":{"rendered":"\n<p><\/p>\n\n\n\n<p><strong>De lotgevallen van de Erpse\nmilitairen&nbsp; 8<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p><button id=\"listenButton1\" class=\"responsivevoice-button\" type=\"button\" value=\"Play\" title=\"ResponsiveVoice Tap to Start\/Stop Speech\"><span>&#128266; Lees voor<\/span><\/button>\n        <script>\n            listenButton1.onclick = function(){\n                if(responsiveVoice.isPlaying()){\n                    responsiveVoice.cancel();\n                }else{\n                    responsiveVoice.speak(\"De lotgevallen van de Erpse militairen 8 In de vorige bijdrage hebben we kunnen lezen, hoe de vier Erpena\u00adren in de nacht van 20\/21 mei het hachelijke avontuur op het schip de \\\"Pavon\\\" overleef\u00adden, veilig konden terugkeren op het Franse strand in de buurt van Gravelines en vandaar naar het 25 km verder gele\u00adgen plaatsje Co\u00adquel\u00adles werden afgemar\u00adcheerd. In die omgeving liepen Marinus Scheper\u00ads en Martinus Verhoeven elkaar tegen het lijf, uiteraard tot ieders grote verbazing. Harry v.d. Horst en Antoon Verbrugge hebben zij echter niet ontmoet en pas na hun terugkeer in Erp werd ontdekt, dat ook dezen zich onder hen hadden bevonden. De groep bleef in Coquelles tot in de namiddag van 24 mei. De frontlijn was hun verblijfplaats inmiddels gepasseerd en om rond drie uur in de namiddag volgde overgave aan de Duitsers. Dit was al geregeld door de leiding van de groep en onder geleide van slechts enkele Duitse soldaten volgde de afmars. In kleine afdelingen van ten hoogste honderd man en op onderlinge afstanden van minstens honderd meter trok men weg. Die dag werd nog het vijfentwintig km verderop gelegen zeer plaatsje Le Wast bereikt. Dan volgden zeven dagen op een rij dagmarsen van wisselende afstanden, welke een aanslag pleegden op voeten en benen. Voedsel werd maar mond\u00adjesmaat verstrekt, soms maar \u00e9\u00e9n keer per etmaal; slaapge\u00adle\u00adgenheid was navenant en hygi\u00ebnische verzor\u00adging kwam helemaal niet voor. Voor velen werd het \u00e9\u00e9n lange barre tocht in steeds wisselende weersomstandigheden en vol ontberingen. De tocht verliep als volgt: 25 mei naar Montrieul 48 km, 26 mei naar Brimeux 12 km, 27 mei naar Digny 40 km, 28 mei naar Doullens 22 km, 29 mei naar Irles 40 km,, 30 mei naar Villers Plouich 30 km en op 31 mei na een mars van 18 km nog 150 km per trein naar Charleville in Belgi\u00eb. Op 1 juni volgde dan weer een autorit naar Neufchateau (55 km) om op zondag 2 juni per trein te worden vervoerd naar Trier in Duitsland (130 km). Een mooie reis door een prachtig landschap, waardoor het een en ander werd vergoed. In de vooravond arriveerde de groep van nog ong. duizend man in Trier om gelegerd te worden in een buiten de stad gelegen krijgsgevangenenkamp. De Nederlanders werden gescheiden gehou\u00adden van de krijgsgevangenen met een andere nationaliteit, welke daar al eerder waren aangekomen. De mensen konden zich huis\u00advesten in ba\u00adrakken met kamers voor vijftien \u00e0 twintig personen. Dezelfde avond werd ook nog eten uitge\u00addeeld. T\/m zaterdag 25 mei trok men op tezamen met krijgsgevangenen van andere nationaliteiten als Belgen, Britten en Fransen. Op zondag 26 mei scheidden de Duitsers de Nederlanders af en konden deze onder eigen commandanten zonder Duitse begelei\u00adding verder trekken. De andere nationaliteiten werden overge\u00adbracht naar kampen in Duitsland, de Nederlanders mochten - zij het via een omweg - naar huis, zo had Hitler beslist. Op 3, 4 en 5 juni werd in Trier onder grote spanning uitgezien naar nadere informatie omtrent hun terugreis naar Nederland. Het duurde tot donderdagmorgen 6 juni vooraleer men definitief be\u00adscheid kreeg; men kon naar huis en de afreis was gepland voor diezelfde dag om ong. 7 uur in de avond. In een aantal perso\u00adnenrijtuigen, gehaakt achter een goederen\u00adtrein, werd de reis aanvaard. Naar Maastricht luidde de op\u00addracht; van daaruit moest men maar op eigen gelegenheid verder thuis zien te komen. Die nacht kwam men echter niet verder dan het Duitse stadje Geroldstein in de Eifel. Over\u00adnacht werd daar in de wagons, geparkeerd op het stations\u00adcomplex. Het Rode Kruis verstrekte boterhammen en drank. Op 7 juni werd de reis richting Nederland voortgezet, echter in een - voor velen te - langzaam tempo. Om 8 uur in de avond was men in Aken. Dan volgde het laatste traject naar Maas\u00adtricht, dat rond middernacht werd bereikt. De nacht werd doorgebracht in een van de Maastrichtse kazernes. Zaterdag 8 juni volgde dan de thuisreis, nadat in de morgen nog een H. Mis was opgedragen als dank voor de behouden terug\u00adkeer. Ook werden door de Nederlandse militaire autoriteiten verlofpassen en voorschotten op het soldij verstrekt. Daarna ging ieder zijns weegs en wel zo snel moge\u00adlijk. Een aantal trok nog gezamenlijk een stukje op, afhanke\u00adlijk van de woon\u00adplaat\u00adsen. Martinus Verhoeven regelde met een aantal anderen een reis per vrachtauto, die naar Rotterdam moest. Boven op een lading kolen in de open vrachtwagen reisde hij naar Eindhoven. Van Eindhoven ging het naar Den Bosch; een politieagent hield een personenauto aan en gelastte de bestuurder de soldaten af te zetten in de Brabantse hoofdstad. Vandaar belandde Verhoeven te De Eerde bij zijn zuster. Per fiets ging het dan naar de Laren in Erp. Het thuisfront was inmiddels gewaarschuwd en vanaf de Keldonkse brug had hij een soort erebegeleiding. Ook Marinus Schepers en Antoon Verbrugge kwamen diezelfde dag thuis; hoe zij van Maastricht naar Erp reisden was niet meer te achterhalen. Zij waren terug, nog in dezelfde militaire kleding, als zij droegen bij de aanvang van de oorlogshandelingen. Zij waren er niet \u00e9\u00e9n keer uit geweest. In Maastricht hadden zij zich wat mogen opknappen, o.a. zich enigszins kunnen ontdoen van baar\u00adden van enkele weken, om zich wat toonbaarder te kunnen maken. Het was zater\u00addag 8 juni 1940, vier weken en een dag na de inval van de Duitse legers in Neder\u00adland. Harrie v.d. Horst maakte maar gedeeltelijk de bovengeschets\u00adte tocht mee. Hij haakte bij toeval af en was reeds \u00e9\u00e9n week eer\u00adder, n.l. op zaterdag 1 juni, in Boerdonk terug. Tot in de middag van 30 mei verbleef hij bij de grote groep Neder\u00adlandse militairen. Hij beschikte over een (Belgische) fiets, die hij al vanaf Coquelles meevoerde. Met nog vijf mannen, die ook een fiets hadden, werd hij meerdere keren per dag vooruit gezon\u00adden om in de te passeren dorpen drink\u00adwater voor de dor\u00adstige soldaten te gaan klaarzetten. Dat ging uitstekend, totdat in de namiddag van 30 mei bij een wegsplitsing in de buurt van Plouich (in het Franse Noorderdepartement, regio Hauts-de-France) waar\u00adschijnlijk een andere (verkeerde) richting is gekozen dan de nog volgende groep, welke men daarna miste. Op eigen gelegenheid gingen de zes verder, waarbij al vlug Nederland als reisdoel voor ogen kwam. Herhaaldelijk stootten zij op Duitse controles, welke echter werden omzeild. Op vrijdag 31 mei aan\u00advaard\u00adden zij vanuit N.W.-Frankrijk per fiets de terugreis naar Nederland. Stevig doortrappend bereikten zij in anderhalve dag Nederland, dat zij in de buurt van Weert binnenkwamen. Tegen de avond op zaterdag 1 juni was Harry zomaar ineens op zijn Belgische fietsje in Boerdonk terugge\u00adkeerd, hetgeen aldaar wel wat commotie teweeg bracht. Saillant detail: in de loop van die dag had de familie v.d. Horst n.l. officieel informatie gekregen, dat Harry nog leefde, maar dat het nog wel enige tijd zou duren, aleer hij thuis zou zijn. De fiets met sportstuur en versnellingsapparaat \u2013 in een dergelijke uitvoering in Boerdonk zelden of nog nooit eerder gezien \u2013 trok aldaar enige tijd grote belangstelling.\", \"Dutch Male\", {\"rate\":\"1\",\"pitch\":\"0.8\",\"volume\":\"0.8\"});\n                }\n            };\n        <\/script>\n     In de vorige bijdrage hebben we kunnen lezen, hoe de vier Erpena\u00adren in de nacht van 20\/21 mei het hachelijke avontuur op het schip de &#8220;Pavon&#8221; overleef\u00adden, veilig konden terugkeren op het Franse strand in de buurt van Gravelines en vandaar naar het 25 km verder gele\u00adgen plaatsje Co\u00adquel\u00adles werden afgemar\u00adcheerd.<\/p>\n\n\n\n<p>In die omgeving liepen Marinus Scheper\u00ads en Martinus Verhoeven elkaar\ntegen het lijf, uiteraard tot ieders grote verbazing. Harry v.d. Horst en\nAntoon Verbrugge hebben zij echter niet ontmoet en pas na hun terugkeer in Erp\nwerd ontdekt, dat ook dezen zich onder hen hadden bevonden.<\/p>\n\n\n\n<p>De groep bleef in Coquelles tot in de namiddag van 24 mei. De frontlijn\nwas hun verblijfplaats inmiddels gepasseerd en om rond drie uur in de namiddag\nvolgde overgave aan de Duitsers. Dit was al geregeld door de leiding van de\ngroep en onder geleide van slechts enkele Duitse soldaten volgde de afmars. In\nkleine afdelingen van ten hoogste honderd man en op onderlinge afstanden van\nminstens honderd meter trok men weg. Die dag werd nog het vijfentwintig km\nverderop gelegen zeer plaatsje Le Wast bereikt. Dan volgden zeven dagen op een rij\ndagmarsen van wisselende afstanden, welke een aanslag pleegden op voeten en\nbenen. Voedsel werd maar mond\u00adjesmaat verstrekt, soms maar \u00e9\u00e9n keer per etmaal;\nslaapge\u00adle\u00adgenheid was navenant en hygi\u00ebnische verzor\u00adging kwam helemaal niet\nvoor. Voor velen werd het \u00e9\u00e9n lange barre tocht in steeds wisselende\nweersomstandigheden en vol ontberingen. <\/p>\n\n\n\n<p>De tocht verliep als volgt: 25 mei naar Montrieul 48 km, 26 mei naar\nBrimeux 12 km, 27 mei naar Digny 40 km, 28 mei naar Doullens 22 km, 29 mei naar\nIrles 40 km,, 30 mei naar Villers Plouich 30 km en op 31 mei na een mars van 18\nkm nog 150 km per trein naar Charleville in Belgi\u00eb. Op 1 juni volgde dan weer\neen autorit naar Neufchateau (55 km) om op zondag 2 juni per trein te worden\nvervoerd naar Trier in Duitsland (130 km). Een mooie reis door een prachtig\nlandschap, waardoor het een en ander werd vergoed.<\/p>\n\n\n\n<p>In de vooravond arriveerde de groep van nog ong. duizend man in Trier\nom gelegerd te worden in een buiten de stad gelegen krijgsgevangenenkamp. De\nNederlanders werden gescheiden gehou\u00adden van de krijgsgevangenen met een andere\nnationaliteit, welke daar al eerder waren aangekomen. De mensen konden zich\nhuis\u00advesten in ba\u00adrakken met kamers voor vijftien \u00e0 twintig personen. Dezelfde\navond werd ook nog eten uitge\u00addeeld.<\/p>\n\n\n\n<p>T\/m zaterdag 25 mei trok men op tezamen met krijgsgevangenen van andere\nnationaliteiten als Belgen, Britten en Fransen.<\/p>\n\n\n\n<p>Op zondag 26 mei scheidden de Duitsers de Nederlanders af en konden\ndeze onder eigen commandanten zonder Duitse begelei\u00adding verder trekken. De\nandere nationaliteiten werden overge\u00adbracht naar kampen in Duitsland, de\nNederlanders mochten &#8211; zij het via een omweg &#8211; naar huis, zo had Hitler\nbeslist.<\/p>\n\n\n\n<p>Op 3, 4 en 5 juni werd in Trier onder grote spanning uitgezien naar\nnadere informatie omtrent hun terugreis naar Nederland.&nbsp; Het duurde tot donderdagmorgen 6 juni vooraleer\nmen definitief be\u00adscheid kreeg; men kon naar huis en de afreis was gepland voor\ndiezelfde dag om ong. 7 uur in de avond. In een aantal perso\u00adnenrijtuigen,\ngehaakt achter een goederen\u00adtrein, werd de reis aanvaard. Naar Maastricht\nluidde de op\u00addracht; van daaruit moest men maar op eigen gelegenheid verder\nthuis zien te komen. Die nacht kwam men echter niet verder dan het Duitse\nstadje Geroldstein in de Eifel. Over\u00adnacht werd daar in de wagons, geparkeerd\nop het stations\u00adcomplex. Het Rode Kruis verstrekte boterhammen en drank.<\/p>\n\n\n\n<p>Op 7 juni werd de reis richting Nederland voortgezet, echter in een &#8211;\nvoor velen te &#8211; langzaam tempo. Om 8 uur in de avond was men in Aken. Dan\nvolgde het laatste traject naar Maas\u00adtricht, dat rond middernacht werd bereikt.\nDe nacht werd doorgebracht in een van de Maastrichtse kazernes.<\/p>\n\n\n\n<p>Zaterdag 8 juni volgde dan de thuisreis, nadat in de morgen nog een H.\nMis was opgedragen als dank voor de behouden terug\u00adkeer. Ook werden door de\nNederlandse militaire autoriteiten verlofpassen en voorschotten op het soldij\nverstrekt. Daarna ging ieder zijns weegs en wel zo snel moge\u00adlijk. Een aantal\ntrok nog gezamenlijk een stukje op, afhanke\u00adlijk van de woon\u00adplaat\u00adsen.<\/p>\n\n\n\n<p>Martinus Verhoeven regelde met een aantal anderen een reis per\nvrachtauto, die naar Rotterdam moest. Boven op een lading kolen in de open\nvrachtwagen reisde hij naar Eindhoven. Van Eindhoven ging het naar Den Bosch;\neen politieagent hield een personenauto aan en gelastte de bestuurder de\nsoldaten af te zetten in de Brabantse hoofdstad. Vandaar belandde Verhoeven te\nDe Eerde bij zijn zuster. Per fiets ging het dan naar de Laren in Erp. Het\nthuisfront was inmiddels gewaarschuwd en vanaf de Keldonkse brug had hij een soort\nerebegeleiding.<\/p>\n\n\n\n<p>Ook Marinus Schepers en Antoon Verbrugge kwamen diezelfde dag&nbsp; thuis; hoe zij van Maastricht naar Erp\nreisden was niet meer te achterhalen.<\/p>\n\n\n\n<p>Zij waren terug, nog in dezelfde militaire kleding, als zij droegen bij\nde aanvang van de oorlogshandelingen. Zij waren er niet \u00e9\u00e9n keer uit geweest.\nIn Maastricht hadden zij zich wat mogen opknappen, o.a. zich enigszins kunnen\nontdoen van baar\u00adden van enkele weken, om zich wat toonbaarder te kunnen\nmaken.&nbsp; Het was zater\u00addag <\/p>\n\n\n\n<p>8 juni 1940, vier weken en een dag na de inval van de Duitse legers in\nNeder\u00adland.&nbsp; <\/p>\n\n\n\n<p>Harrie v.d. Horst maakte maar gedeeltelijk de bovengeschets\u00adte tocht\nmee. Hij haakte bij toeval af en was reeds \u00e9\u00e9n week eer\u00adder, n.l. op zaterdag 1\njuni, in Boerdonk terug.<\/p>\n\n\n\n<p>Tot in de middag van 30 mei verbleef hij bij de grote groep Neder\u00adlandse\nmilitairen. Hij beschikte over een (Belgische) fiets, die hij al vanaf\nCoquelles meevoerde. Met nog vijf mannen, die ook een fiets hadden, werd hij\nmeerdere keren per dag vooruit gezon\u00adden om in de te passeren dorpen drink\u00adwater\nvoor de dor\u00adstige soldaten te gaan klaarzetten. Dat ging uitstekend, totdat in\nde namiddag van 30 mei bij een wegsplitsing in de buurt van Plouich (in het <a href=\"https:\/\/nl.wikipedia.org\/wiki\/Frankrijk\">Franse<\/a> <a href=\"https:\/\/nl.wikipedia.org\/wiki\/Noorderdepartement\">Noorderdepartement<\/a>, regio <a href=\"https:\/\/nl.wikipedia.org\/wiki\/Hauts-de-France\">Hauts-de-France<\/a>)\nwaar\u00adschijnlijk een andere (verkeerde)\nrichting is gekozen dan de nog volgende groep, welke men daarna &nbsp;miste.<\/p>\n\n\n\n<p>Op eigen gelegenheid gingen de zes verder, waarbij al vlug Nederland\nals reisdoel voor ogen kwam. Herhaaldelijk stootten zij op Duitse controles,\nwelke echter werden omzeild. Op vrijdag 31 mei aan\u00advaard\u00adden zij vanuit\nN.W.-Frankrijk per fiets de terugreis naar Nederland. Stevig doortrappend\nbereikten zij in anderhalve dag Nederland, dat zij in de buurt van Weert\nbinnenkwamen. Tegen de avond op zaterdag 1 juni was Harry zomaar ineens op zijn\nBelgische fietsje in Boerdonk terugge\u00adkeerd, hetgeen aldaar wel wat commotie\nteweeg bracht. <\/p>\n\n\n\n<p>Saillant detail: in de loop van die dag had de familie v.d. Horst n.l. officieel\ninformatie gekregen, dat Harry nog leefde, maar dat het nog wel enige tijd zou\nduren, aleer hij thuis zou zijn. De fiets met sportstuur en\nversnellingsapparaat \u2013 in een dergelijke uitvoering in Boerdonk zelden of nog\nnooit eerder gezien \u2013 trok aldaar enige tijd grote belangstelling.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>De lotgevallen van de Erpse militairen&nbsp; 8 In de vorige bijdrage hebben we kunnen lezen, hoe de vier Erpena\u00adren in &hellip; <\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,76,22],"tags":[],"class_list":["post-392","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-artikelen","category-lotgevallen-erpse-militairen","category-meidagen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.erthepe.nl\/wo2\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/392"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.erthepe.nl\/wo2\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.erthepe.nl\/wo2\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.erthepe.nl\/wo2\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.erthepe.nl\/wo2\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=392"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.erthepe.nl\/wo2\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/392\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.erthepe.nl\/wo2\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=392"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.erthepe.nl\/wo2\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=392"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.erthepe.nl\/wo2\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=392"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}